Nu was het dan zover. Ik vertok naar Issoudun met enkele doelstellingen waarvan ik hoopte dat ik ze zou halen :
- een eerste afstandvlucht van min 50km moest toch wel lukken.
- een 2de van meer dan 100km zag ik ook wel zitten,
- mijn 50 uren solo rond maken (= + 18 h) zat ook in mijn achterhoofd.
Waar moet ik nu beginnen aan een verslag van een vakantie die als een droom in een vorig leven begon? Zoveel nieuwe indrukken:
- Voor de eerste maal met een ‘vlieger’ achter mijn wagen op vakantie.
- Vliegen, navigeren en voor de eerste maal op afstand gaan in een totaal nieuwe en onbekende omgeving,
- Logeren op een onbekend vliegveld met een groep ‘bekenden’ die je maar heel oppervlakkig kent en die een echt toffe groep bleken te zijn.
Stuk voor stuk ervaringen die buitengewoon mee vielen en met als resultaat een schitterende vakantie. De beste remedie om af te kicken van het dagelijks leven. Gewoon 10 dagen (letterlijk) weg van de wereld.

Zaterdag 12/07: Na een licht vertraagde rit bereikten we de omgeving waarboven we de week zouden doorbrengen: eindeloze graanvelden, precies speciaal voor ons gemaaid en bijna stuk voor stuk geschikt voor een buitenlanding. Zelfs de windrichting werd duidelijk aangegeven door het stof dat de maaimachines opwierpen.
Dit kon niet anders dan meevallen, al moesten we er de tientallen spinnen in onze kamers, keuken, kasten en sanitair bijnemen.

Zondag 13/07: Na de dagelijkse briefing van 10h30 volgde voor de nieuwkomers een ‘persoonlijke’ briefing van meer dan 1 uur met de gewoontes van het huis: altijd links draaien binnen de 10km van het veld, zelfs bij het loskoppelen, verboden gebieden, vliegvelden in de omgeving, radioprocedures, de meldingsplicht de verkeersleiding van Avord....
In de namiddag dan de eerste kennismaking vanuit de lucht. Albert, Eddy en Willy stapten in een sleper, ik ging met Ken in de Nimbus 4D de wijde omgeving te verkennen. Mijn vrees voor het oriënteren in een onbekende omgeving bleek ongegrond.

Duidelijke en ver verspreidde dorpskernen en steden, kaarsrechte wegen en dat samen met een ongelofelijke zichtbaarheid maakte dat je met wat aandacht bijna niet verloren kon vliegen.
En dan het vliegen met de Nimbus zelf. Dat kan je nog moeilijk zweven noemen als je enkel een Ka-8 gewoon bent. Die bak blijft gewoonweg vliegen: Issoudun stad, nog 10km te gaan, 400m hoog en nog aankomen met overschot aan hoogte. Gewoonweg buiten proporties en een totaal nieuwe dimensie.
Er zelf mee vliegen was niet zo simpel, zeker het pomp draaien. Snelheid, inclinatie,... ik moest weer leren vliegen. Wat vliegt een Ka-8je dan toch licht en gemakkelijk.
Enkele dagen later zou ik maar echt zijn overwicht op andere klassezwevers zien.

Maandag 14/07: Zelf de lucht in. Meer dan 3 uur de wijde omgeving verkennen, oriëntatiepunten zoeken en genieten van de omgeving en het heldere zicht van gemakkellijk 20 of 30 km, basis 2.500m. Als dit de eerste vlucht is, wat zullen dan de volgende worden.

Dinsdag 15/07: Het weer zag er goed uit, de briefing bevestigde dat. Dan maar een eerste afstandsproef? Issoudun, Vierzon, Romorantin, Vierzon, Issoudun: 128 km.
De start was veelbelovend, mooie Cu met een plafond dat geleidelijk tot boven de 2.000m klom. Dit moest lukken. Bijna halfweg kwam ik de in formatie vliegende Nimbussen 3 & 4 tegen met Eddy als passagier. Samen de pomp in met deze vogels. Schitterend!
Dan maar verder, 2de keerpunt ronden, terug naar Vierzon. Van de Cu was ondertussen niets meer over. Dat wordt spannend. En dat werd het inderdaad.

Na net geen 3 h en 24 km van het vliegveld mocht ik een mooi graanveld zoeken, nu ja, zoeken kan je dat eigenlijk niet noemen. Er was keuze genoeg.
Eentje zonder bomen, palen of electriciteitsdraden. Helling en orientatie OK? Geen obstakels in het cricuit...? Eens de keuze gemaakt werd het allemaal routine. Dat een graanveld niet zo vlak ligt als een graspiste weet ik nu ook. Daar stond ik dan en prijs de electronica de hemel in. Wat een luxe.
Eén telefoontje met plaatsbeschrijving en GPS-coördinaten, en dan maar wachten. Na 1h30 arriveerden Eddy en Albert (hun rondzwervingen lees je elders wel). Geroutineerd als we ondertussen al waren in het op- en afbouwen van Ka8jes, waren we al snel terug ‘huiswaarts’. Onderweg kruisten we nog de 2de ophaalploeg.
Bart lag ook buiten. Twee buitenlandingen op één dag, daar zou op gedronken worden. Niet dat er anders niet gedronken werd. Na de bar, de bijna dagelijkse BBQ van Albert, de voortreffelijke kookkunsten van Maggy, de ‘bekertjes’ wijn en bier, werd de nacht elke avond later ingezet.

In elke geval moesten eerst de 6 klokvaste satellieten hun baan door de melkweg gevonden hebben voordat we met gerust en voldaan gemoed konden gaan slapen.
Het aantal vrijwilligers die ’s morgens om 8h de bakker gingen opwachten werden dan ook steeds schaarser.

Woensdag 16/07: Rustdag of toeristendag vandaag. De dag start met regen. Goede timing van de buitenlandingen van gisteren. De 2 houten bakken stonden op de remorque in de hangaar. ’s Avonds gezellig een Pizza in Issoudun stad. Schol Ken! Proficiat met je verjaardag.

Donderdag 17/07: 2de rustdag voor mij? Of toch niet? Albert houdt het niet uit tot zonsondergang en ik kan nog vertrekken voor een een korte lokale vlucht.

Vrijdag 18/07: Nimbus-dag. Vandaag zal ik met Jan in de Nimbus 4D meevliegen. Een vrije vlucht samen met Ken in de Nimbus 3. Na dik 300km en 4 uur later had ik wel iets gezien. Ongelofelijke machines en wat een finesse. Dat bleek nogmaals toen we op het einde van de dag Hugo tegenkwamen in zijn Jantar.

Zaterdag 19/07: Vandaag zou ik mijn 2de afstandproef proberen. Neen niet proberen, het moest lukken. En dat was ook zo. Issoudun, Romorantin, Vatan, Buzançais, Issoudun, 168 km. Na nog met de Jantar pomp gedraaid te hebben zette ik als een gelukkig man de CK op het juiste veld aan de grond. Mooie vlucht. Daar wordt weer op gedronken. Maar jammer, de bar was dicht.

Zondag 20/07: Mooie lokale vlucht, niet meer maar ook niet minder. Toch weer 3h30 in de lucht gehangen.

Maandag 21/07: Laatste vlucht maar om 16h nog op afstand vertrekken is toch wel wat laat. Toch kan ik het niet laten. Nog snel Vatan ingetikt op de logger. Vatan op en af onder wat wolkenstraten, nog snel een vuurpomp meepikken. Geen probleem. Met een terugvlucht tegen een gemiddelde van 93 km/h werden de 54 km in een recordtempo (voor mij dan toch) afgelegd.
Na een laatste brandpomp en wat formatievliegen met Eddy in de CK kon ik dan ook niet anders als op een meer dan geslaagde vlucht (toch weer bijna 3h30) en vakantie terugblikken.

Dinsdag 22/07: Het wordt stil. Bart vertrekt met de GV huiswaarts, evenals Jan en Maggy en Ken met de Nimbussen. Het is duidelijk. Het einde nadert.
Willy en ik staan (werkloos) stand by als ophaalploeg maar Eddy en Albert vliegen probleemloos meer dan 200km. Hugo oefent ondertussen de lange afstand in het vooruitzicht van zijn vluchtinrechtelijn van morgen: Issoudun – Kiewit. ’s avonds staat dan ook helemaal in het teken van deze vlucht.