Mijn allereerste overlandvlucht met een zweefvliegtuig!

Op 17/07/2005 was het zover, ik zou mijn allereerste overlandvlucht maken met een zweefvliegtuig.

Dit zou de laatste hindernis zijn voordat ik mijn D-brevet in handen zou krijgen. Het D-brevet krijgt iedere zweefvliegpiloot die er in slaagt om minimaal 1000m hoogte te winnen, minimaal 5 uur achter elkaar boven kan blijven en die een afstand van minimaal 50 km in rechte lijn heeft afgelegd. De eerste 2 opdrachten waren de vorige vluchten al gelukt en nu zou het doel die 50km zijn. ’s Morgens vroeg opgestaan om te bekijken wat het weerbericht zei, er werd blauwe thermiek verwacht en een basis van 1200m. Niet het beste weer maar zeker goed genoeg voor het doel dat ik wil. Aangekomen op het vliegveld weet ik 1 van de 4 Ka8’en van de club te bemachtigen en kan ik beginnen aan het vervolg van de voorbereiding.

De parachute en batterij worden in het toestel gelegd waarna ik het volledig nakijk om te controleren of het vliegwaardig is. Voldaan over het resultaat van de inspectie begin ik aan het instellen van de logger. Dit apparaat doet niets anders dan de exacte positie en hoogte van het zweefvliegtuig gedurende de hele vlucht bijhouden in het geheugen zodat we achteraf kunnen bewijzen dat we werkelijk zo ver hebben gevlogen. Ik kies ervoor om naar Baarle-Nassau te vliegen en daarna weer terug naar Hasselt, de totale afstand is zo’n 120 km. Vertrekken met de wind op kop zodat ik eenmaal op de terugweg de wind in de rug heb en een beetje sneller terug kan zijn. Als laatste wordt er nog een lijn op de vliegkaart getrokken tussen Hasselt en Baarle-Nassau om tijdens de vlucht te kunnen volgen waar ik zit.

Nu de voorbereiding erop zit is het tijd om mij lichamelijk voor te bereiden, eerst een hapje eten en een slokje drinken voordat ik kan vertrekken en dan is het zo ver… Ik stap in het toestel, gesp de riemen vast en geef het teken om te vertrekken. Op 600m koppel ik de sleepkabel los en nu is het aan mij. Ik vind eerst een klein belletje dat mij niet kan bekoren en besluit op zoek te gaan naar een andere. Na een beetje snuffelen vind ik een bel met gemiddeld 1.5 m/s stijgen en deze brengt mij meteen naar 1200m. Nu kan het avontuur beginnen, snel door de start gaan en weg zijn wij. Ik besluit het heel rustig aan te doen en begin rustig richting Leopoldsburg te vliegen, onderweg neem ik zoveel mogelijk stijgen mee.

Boven leopoldsburg hoor ik via de radio dat anderen die voor mij vertrokken zijn het voor bekeken houden en terug richting Hasselt vliegen. Ik besluit om toch nog maar even vol te houden en als het weer verder echt zo slecht kan ik nog terug draaien. Eenmaal boven Leopoldsburg zie ik het vliegveld van Keiheuvel liggen en kan opgelucht ademhalen, ik hoef voorlopig niet in een veld te landen. Voorzichtig schuif ik op richting Keiheuvel. Daar aangekomen moet ik beslissen of ik wel of niet verder ga, verderop is er pas over 30 km terug een vliegveld en de wolkenbasis gaat nog maar net tot 1100m. Ik waag het er op en ga door nu ik toch al op de helft zit, buitenlanden kan ik nog altijd. Na veertig minuten tussen de 750 en 1100m gehangen te hebben komt het keerpunt, Baarle-Nassau, in zicht. Trots meld ik op de radio aan mijn vader, die ook ergens in de lucht hangt, dat ik op 10 km van het keerpunt ben. Nog maar 10 km en daarna kan ik omdraaien en de terugvlucht naar Hasselt aanvangen.

Het keerpunt wordt nu zonder problemen bereikt en dus zijn de eerste 50 km een feit, ook al raak ik niet terug in Hasselt, deze kunnen ze mij niet meer afnemen. Nu ik ongeveer weet waar ik moet zoeken naar de thermiek gaat het snel richting Keiheuvel, net iets te snel zo blijkt. Juist voor Keiheuvel maak ik voor de eerste keer mee hoe het voelt om lager te zitten. Ik zit op 500m en moet nu dringend een thermiekbel vinden anders zal de vlucht eindigen in de buurt van Keiheuvel. Ik zie aan het kanaal een groot industrieterrein liggen en met de brandende zon op de zwarte daken moet dit een goede bel geven. Dit blijkt inderdaad zo en snel kan ik klimmen tot een comfortabele 800m. Ondertussen kom ik ook 1 van mijn clubgenoten met zijn LS7 tegen die toevallig in de buurt hangt. Ik zoek nog een ander belletje en stijg terug tot 1200m, veilig maar nog net niet voldoende om in Hasselt te geraken. Dan hoor ik op de radio van diezelde clubgenoot dat ik maar moet verder vliegen richting Hasselt want hij heeft een goede bel en als ik deze tot 1200m kan houden weet ik dat ik terug thuis ben.

Bij de LS7 aangekomen blijkt het inderdaad goed te gaan en kan ik spelenderwijs naar 1300m. ‘Yes!’ een vreugdekreet schalt door de cockpit, ik zit hoog genoeg om in Hasselt te geraken, bijna zit het erop! Eerst begin ik nog voorzichtig aan het laatste stuk van de reis en op 7km van het vliegveld begin ik de snelheid op te drijven naar 130 km/h. Ik kom met een ruime reserve boven Hasselt aan en ben meer dan dolblij. Snel de hoogte kwijtspelen en landen na een zeer geslaagde vlucht. Op de grond krijg ik van iedereen felicitaties en wordt de vlucht nogmaals na verteld. De eerste kilometers overland zijn een feit en vanaf toen ben ik nog meer gebeten om verder, sneller en hoger te gaan. Ik wil het zweefvliegen voor geen geld in de wereld meer missen, het is niet alleen een hobby, het is een manier van leven !!