’s Morgens op de briefing krijgen we een heel optimistische meteo, 2 à 3 m/s stijgen en een basis van 2800 m. 2800 m?!? In Issoudun? En toch zeker vandaag niet. Na al die jaren konden we toch al redelijk inschatten of de meteo correct was of niet en vandaag zou het zeker geen 2800 m basis zijn. Als ervaren zweefvlieger voel je zoiets, je kan het zelfs ruiken, echt waar, echte zweefvliegers weten wat ik bedoel. Er is zo een typische geur van vochtigheid die samen gaat met een uitstekende zweefvliegdag.

Maar toch gaan we vliegen, zelfs als de basis 2000 m zou zijn, dan is dat naar Belgische normen nog zeer goed. Omdat mijn vader vandaag niet vliegt, krijg ik de kans om met de Nimbus 4D te vertrekken i.p.v. de 3 en die laat ik uiteraard niet liggen. Bart De Krock liet zich nogal snel overtuigen om mee te gaan en rond de middag waren we dan airborne.

Bij het loskoppelen lijkt ons vermoeden van de meteo correct, de thermiek is onregelmatig, de basis ongeveer 1500 m in het blauw en veel zakken tussen de bellen door. Terwijl Bart met de eerste pompen worstelt, probeer ik in de logger Vierzon vliegveld te zetten, ons eerste keerpunt. Rustig aan schuiven we op in de richting van Vatan en daarna Vierzon, het gemiddeld stijgen ligt rond 1 m/s, de hoogte varieert tussen de 600 en 1200 m.

Na Vierzon, vliegen we verder naar het vliegveld van Romorantin. Onderweg komen we niet echt veel tegen, maar met de Nimbus verliezen we bijna geen hoogte, zijn finesse laat zich voelen. In Romo hangt er heel hoog een altocumulus en daaronder draait een zwever. Het stijgt er goed, 2 m/s, vergissen we ons dan toch? We klimmen door tot 2000 m.

Tijdens de klim merken we een raar fenomeen op, de altocumulus bouwt zich op aan de windkant, er is een duidelijke krulbeweging van de wolk te zien zoals bij een cumulus. Gefascineerd turen Bart en ik naar boven, wat zou dit kunnen zijn?

In de buurt van Vatan staat er nu zo een 2de altocumulus en ook die vormt zich aan de windkant. Alsof we erdoor aangetrokken worden, vliegen we niet verder en gaan we terug richting Issoudun, recht naar de ‘rare’ altocumulus. Boven Vatan vliegen we een megapomp aan, 4m/s! Ze brengt ons in een mum van tijd naar 2300m waar het stijgen sterk vermindert, maar het gaat nog naar boven. Het wordt enorm turbulent, de vario geeft waarden tussen de +4 en -3 m/s, gemiddeld stijgen 0.4 m/s. Zou hier golf zitten? Is dit de rotor?

Ok, we gaan ervoor, het doel van de vlucht wordt nu zo hoog mogelijk geraken, afstandvliegen doen we al zoveel. We blijven draaien en ongeveer 20 minuten later wordt het stil, geen turbulentie meer, de vario stabiliseert op 1 m/s, dit is golf!!! Het is ons gelukt, we zitten erin! Nu dit proberen te houden, we zetten de neus in de wind en laveren nu onder de altocumulus, het stijgen blijft, de grondsnelheid daalt tot 40 km/h. Even checken welke hoogtebeperking we vandaag hebben, FL135, geen probleem, dan maar door. De altocumulus verandert van vorm aan de windkant en vormt een mooie boog, nu is het een echte lenticularis geworden.

Dit is schitterend, af en toe is het een beetje zoeken waar het stijgen juist zit, maar het gaat nog altijd naar boven, de hoogtemeter draait voorbij de 3000 m, de vario staat nu op 2 m/s. We klimmen boven de lenti uit, 3500 m, ik kijk over de linkervleugel van de Nimbus en vloek eens omdat ik mijn fototoestel niet bij heb. De 4000 m lonkt, maar we moeten doorsteken naar de volgende lenti om het te halen. Daar gaat het terug naar boven, het stijgen vermindert aanzienlijk, maar we vechten. De laatste meters zijn de moeilijkste.

En dan staat het er, 4000 m, ongelooflijk, wie had dat durven denken. Verder gaat niet meer, vanaf nu alleen nog naar beneden. Ik stuur de Nimbus tussen de wolken door, dit is genieten. Het gaat nu tegen de wind richting Argenton-sur-Creuse. Zonder ook maar een keer te draaien, ronden we het vliegveld van Argenton en dan gaat het terug richting thuis. We krijgen er niet genoeg van en ronden nog een 4de keerpunt aan de andere kant van Issoudun. De finalglide is voor Bart nog eens een demonstratie van het glijgetal van de Nimbus 4D, als je er niet mee gevlogen hebt, kan je het niet geloven.

De meteo klopte inderdaad niet, het werd iets helemaal anders dan voorzien. De golf was ontstaan door 2 luchtmassa’s die in verschillende richtingen bewogen. Het was nog al voorgekomen in Issoudun, maar nog nooit was iemand zo hoog kunnen klimmen. We waren die dag trouwens de enige die in de golf geraakt waren, we hebben het fenomeen op tijd gezien en dan wat geluk gehad om er effectief in te geraken. Voor Bart en mij een vlucht om nooit meer te vergeten.