De start: Na een korte briefing door Ken, deed ik om 18u30 mijn cockpitkap dicht, stak mijn rechterduim naar boven en keek nog even naar mijn vleugeltip (12 meter verderop!?). De allereerste solo 17 jaar geleden om 18u30 met een Rhonlerche gaf me dezelfde adrenalinestoot. Ik voelde mij opnieuw een groentje. Toch na een paar meter werkten de vliegautomatismen. Stick en voet, meer is niet nodig. Lanzaam steeg ik met deze grote vogel in het duister naar boven. Vanaf een 200 meter hoogte kwam de zon terug op in het Westen?

De sleep verliep verder vrij normaal. Het voetenstuur voelde iets anders aan, terwijl de stick toch vrij licht bleef vliegen. Ontkoppeling op 600 meter en wiel binnen. Na een rechterbocht over 270°, zette ik de rechtervleugeltip op de ondergaande zon. Opnieuw miljaar! De rechtervleugel rijkte tot aan de zon en werd zowaar goud! Beneden werd het donker en er werden reeds lichten aangestoken. Kon dit nog mooier? Na even de emoties weggeslikt te hebben, terug naar de vliegtechnische realiteit. Effen de neus naar beneden duwen, flaps negatief, trim laten volgen, snelheid checken,... en een wisselbochtje maken.